Psihoterapija Stojković Blog

Gotovo da nema čoveka koji nije čuo za depresiju i koji nema svoje mišljenje o njoj. Učestalost depresivnih stanja i otvorenost javnog prostora da se o njoj govori, dovelo je, kako to često biva (da li samo u našoj kulturi bilo bi zanimljivo istražiti), do polarizacije javnog mnjenja na one koji je negiraju i smatraju slabošću, lenjošću, manipulacijom i one druge koji su je najčešće iskusili, ali koji depresiju smatraju datošću, zlom kobi, determinišućom bolešću koja se može (iz)lečiti samo „popravljanjem“ neurotransmiterskog sistema osobe koja je njena žrtva.

Prema statitičkim pokazateljima, poremećaji ličnosti su danas relativno česti u opštoj populaciji (10-15%), dok u populaciji psihijatrijskih pacijenata iznose i do 50%. Tezu da na učestalost i vrstu psihopatologije utiče i duh vremena u kome ljudi žive, sve češće osvešćujui zastupaju psihijatri i ostali pojedinci koji se bave ljudima sa mentalnim problemima.

Jedini susret psihijatrije sa smrću je samoubistvo. Psihijatar kao kliničar koji leči pacijente (i) u hospitalnim uslovima, smrt viđa češće kao posledicu somatskih komplikacija ili pridruženih bolesti, no ipak slučajevi samoubistva ostavljaju posebno gorak trag, jer se ostvaruju odlukom i voljom pacijenta.